Under Her Gaze

Pagkatapos ng klase, napagdesisyunan naming magkakaibigan na dumaan sa mall—and honestly, sobra akong thankful na pinayagan ako ni Mommy, na bihira lang talagang mangyari. Don't get me wrong, sobrang istrikta ng stepmother ko pagdating sa curfew at sa sarili niyang rules. Kapag 6:30 PM tapos ng klase, kailangan nasa bahay na ako bago mag-7:30 PM. Kapag hindi... literal siyang nagiging dragon at nag-aapoy sa galit. Pero kahit ganoon, para sa akin, she's still the best mom I've ever had. Sadyang... overprotective lang siya. At sa totoo lang, wala naman akong makitang mali roon. "Ma'am, alam niyo po naman ang rules ng mommy niyo. Kailangan niyo pong dumiretso sa bahay paglabas ng school," paalala ng bodyguard ko mula sa likuran ko. Tinamad akong humarap sa kanya. "Kuya Ren, don't worry. Nagpaalam na ako kay Mommy, and pumayag naman siya... here," sabi ko habang ipinapakita ko sa kanya ang usapan namin ni Mommy kanina. Sinilip niya ang phone ko, saka tumango at bahagyang ngumiti. "Sige po, Ma'am. Basta dapat nasa mansion na tayo pagpatak ng 8:30. Pareho po tayong yari kapag lumampas tayo sa oras," seryoso niyang sabi. Ngumiti lang ako at tumango, saka ko ibinalik ang pansin ko sa mga kaibigan ko. Yes, may bodyguard ako. And honestly, I hate it. Ayokong bawat kilos ko may nagbabantay. Pero ano pa bang magagawa ko? As if may pagpipilian talaga ako rito. Mommy practically has authority over everything—at wala akong panlaban doon. "So, saan ba tayo kakain?" tanong ni Nico habang nakaakbay sa akin. "Kung saan man," maikli kong sagot. "Walang 'kung saan man' na kainan, Reina," pilosopong hirit ni Lisette. "Bakit ba ako ang laging tinatanong niyo?" taas-kilay kong balik. "Of course, eh kasama ka namin?" sagot ni Lisette, dahilan para mapatawa si Nico. Napasinghap na lang ako. Hindi talaga ako uubra sa babaeng 'to. "Kayo na ang magdesisyon kung saan tayo kakain mamaya. Libre ko kayo," biglang singit ni Nico. Nagkatinginan kami ni Lisette—at sabay kaming napangiti. Pareho kaming lumapit kay Nico at naging malambing. "Ang pogi mo talaga, Nico," pambobola ni Lisette. "Tsk. Alam ko na 'yan. Huwag na kayong maingay," mayabang niyang sagot. Sabay kaming bumitaw. "Lise, parang sobrang ginaw yata rito sa mall. Malakas ang hangin kasi! Totoo bang iiwan niyo ako?!" sigaw ni Nico habang humahabol sa amin. Napatawa kaming dalawa. "Ang hangin mo naman kasi!" sigaw pabalik ni Lisette. "Hindi ako mahangin, ha! Totoo lang naman 'yun!" sagot niya, naka-cross arms pa at halatang proud sa sarili. Napailing ako. Gwapo naman talaga si Nico—I can't deny that. Pero sobra siyang confident. I enjoyed every second I spent with them... hanggang hindi ko na napansin ang oras. Pagbalik ko sa mansion, kakarating pa lang ng kotse sa may gate, pero parang hahabol palabas ang puso ko sa tindi ng kaba. nila Nico at Lisette. Sigurado ako... magiging dragon na naman si Mommy. Kahit nanginginig sa kaba, bumaba ako sa kotse at dumiretso sa loob. Bahagyang nabawasan ang bigat sa dibdib ko nang mapansing nakapatay ang ilaw sa grand living room. Mommy. Monday to Friday, kami-kami lang ang nasa bahay—ako, si Mommy, at iyong anim na maids. Si Daddy kasi sa Manila nagtatrabaho, kaya tuwing Sunday lang siya nakakauwi. I felt relieved... Pero saka rin naglaho ang kaunting ginhawa ko nang buksan ko ang ilaw. at me. Parang matagal na niya akong hinihintay. "Anong oras ang usapan natin na dapat nasa bahay ka na?" malamig niyang tanong habang humihithit ng sigarilyo.